خدايا به هرآنكه دوست مي داري بياموز كه عشق از زندگي كردن بهتر است

                       وبه هرآنكه دوستتر مي داري بچشان كه دوست داشتن از عشق هم بر تر است

دوست دارم نجمه 

  براي هميشه خدا حافظ  

 كارگاه طراحي قالب

تقدیم به نجمه خانم

فقط برای ۱ نفر ...

فقط برای یک نقر زندگی کردن ...

زندگی و شادی رو با یک نفر تقصیم کن ...

شاد بودن دلیلش تویی و تو هستی خوب ما شادیم ...

عشق تو زندگی باعث شادی و ارامش میشه ...

همه چیزتو با یه نفر تقصیم کن و عاشق همون یک نفر باش ...

با جرات برای اون یک نفر بمیر !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ...

لا ، ای رهگذر ! منگر ! چنین بیگانه بر گورم
 

چه می خواهی ؟ چه می جویی ، در این کاشانه ی عورم ؟

چه سان گویم ؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم ؟
 

از این خوابیدن در زیر سنگ و خک و خون خوردن
 

نمی دانی ! چه می دانی ، که آخر چیست منظورم

تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم

کجا می خواستم مردن !؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شبها تا سحر عریان ، بسوز فقر لرزیدم

چه ساعتها که سرگردان ، به ساز مرگ رقصیدم

 از این دوران آفت زا ، چه آفتها که من دیدم
 

سکوت زجر بود و مرگ بود و ماتم و زندان

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

 فتادم در شب ظلمت ، به قعر خک ، پوسیدم
 

ز بسکه با لب مخنت ،‌زمین فقر بوسیدم
 

کنون کز خک فم پر گشته این صد پاره دامانم
 

چه می پرسی که چون مردم ؟ چه سان پاشیده شد جانم ؟
 

چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم ؟
 

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم
 

که خون دیده ، آبم کرد و خک مرده ها ، نانم
 

همان دهری که بایستی بسندان کوفت دندانم
 

به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم : انسانم

 ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی
 

وجودم حرف بیجایی شد اندر مکتب هستی
 

شکست و خرد شد ، افسانه شد ، روز به صد پستی
 

کنون ... ای رهگذر ! در قلب این سرمای سر گردان
 

به جای گریه : بر قبرم ، بکش با خون دل دستی
 

که تنها قسمتش زنجیر بود ، از عالم هستی
 

نه غمخواری ، نه دلداری ، نه کس بودم در این دنیا
 

در عمق سینه ی زحمت ، نفس بودم در این دنیا
 

همه بازیچه ی پول و هوس بودم در این دنیا
 

پر و پا بسته مرغی در قفس بودم در این دنیا
 

به شب های سکوت کاروان تیره بختیها
 

سرا پا نغمه ی عصیان ، جرس بودم در این دنیا
 

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر ، با شادی
 

که تا بیرون کشم از قعر ظلمت نعش آزادی

وقتی یه نفر صدای عشقش از فرسنگها می شنوه

وقتی یه نفر تو خواست و از عشقش بهت گفت

وقتی یه نفر عاشق بودن از نگاهت می خوانه

وقتی یه نفر کسی دوست داشته باشه

وقتی یه نفر محتاج یه نفر دیگه باشه

وقتی یه نفر عاشق یکی دیگه باشه

وقتی یه دلی پیداشد که عاشقه

بدون که دیگه تنها نیستی ....

اما...

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای عاشق شدن

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای طپش قلبت

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای یکی شدن

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای دلتنگیت

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای دوستی

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای خودت

وقتی یه نفر تو خواست اما نه برای بودن

بدون که این دنیا خلیی پست !!!

باز ديشب دل ديوانه ی من

داشت با من سر جنگی که مپرس

گفتم ای دل، به خدا می دهمت

گوشمالی قشنگی که مپرس

دل من حرف به خرجش نرود

شده ديوانه ی منگی که مپرس!

می کشد آه  به قسمی که مگو

می کند گريه به رنگی که مپرس

شبی از پشت يك تنهايی نمناك و بارانی ترا با لهجه گلهای نيلوفر صدا كردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم
پس از يك جستجوی نقره ای در كوچه های آبی احساس
 تو را از بين گلهايی كه در تنهايی ام روييد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبی ترين موج تمنای دلم گفتی
دلم حيران و سرگردان چشمانی است رويايی
و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم
تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها كردم
همين بود آخرين حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگينت
حريم چشمهايم را بروی اشكی از جنس غروب ساكت و نارنجی خورشيد وا كردم
نمی دانم كه چرا رفتی
نمی دانم چرا شايد خطا كردم
و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی 
 دانم كجا تا كی برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد
و بعد از رفتنت يك قلب دريايی ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد
و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت
تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود
و بعد از رفتنت انگار كسی حس كرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
كسی حس كرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
كسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد
 و من با آنكه می دانم تو هرگز ياد من را با عبور نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زيبای توام
برگرد
ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد
كسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت
تو هم در پاسخ اين بی وفايی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتی ما بين اشك و حسرت و ترديد
كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يك دل
ميان غصه ای از جنس بغض كوچك يك ابر
نمی دانم چرا شايد به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم

دوستت دارم برای همیشه...

مادر؛

 اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان هستي من،

 گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

 گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.

 گاهِ بيماري ام، طبيبي بودي که دردم را مي شناسد و درمانم مي کند.

 گاهِ اندرزم، حکيمي آگاه که به نرمي زنهارم دهد.

 گاهِ تعليمم، معلمي خستگي ناپذير و سخت کوش که حرف به حرف دانايي را در گوشم زمزمه مي کند.

گاهِ ترديدم، رهنمايي راه آشنا که راه از بيراهه نشانم دهد.

مادر تو شگفتي خلقتي،

            تو لبريز از عظمتي؛

من نجمه

*غریبه کوچک*

تنها تو هستی که مرا فراموش نکرده ای

همه مرا فراموش کردند و رفتند تنها تو ماندی....

تنها تو به صدایم گوش می دهی....

برایت از چه بگویم؟

از بی وفایی روزگار یا از دل کوچک تنهایم؟

تو هم خواهی رفت....

و من می مانم و دنیای تنهایی....

تا به کی انتظار تا به کی انتظار

تا به کی منتظر ماندن و نوشتن تا بیایی؟

شاید من اشتباه می کنم

دوست دارم وقت رفتن خبرم کنی

تا برای اخرین بار در اغوشت گم شوم

تا برای اخرین بار دستان گرم و پر محبت

را با تمام وجود در بر گیرم

و با تمام احساس لمس کنم....

برو....

ولی فکر غریبه کوچک باش

عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست 

 تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست                 

*به یاد روزهای تنهایی خودم*

و به یاد روزهایی که تو از کنارم می گذشتی

و من به امید نگاه تو ...

ای ماه شبهای تاریکم

گم کرده ام تو را...

سپیده گفت با طلوع افتاب نگاهت را در انتظار باشم

اما افسوس که در واژنامه زندگییم

 طلوع غریبی می کند

گفت به دیروزت بنگر

دیروزم را غروب بی کسی به یغما برد

و تنهایم گذاشت

امروزم را که جستجو می کنم

جز گریه های دلتنگی و دلواپسی فردا

و خاک سردی که در اغوشم می گیرد

و دستان لرزانی که بر سنگ

 سردی گلهای نرگسی را پرپر می کند

چیزی نمی یابم

از وقتی که مردم

دلتنگی هایم چندین برابر شده است.

یادت هست؟

حتی آن روزها که تمام ثانیه هایش را

با تو بودن خرج می کردم

آرام و بی صدا می گفتمت:

دلتنگم.

و این دلتنگی لعنتی هیچگاه رهایم نکرد

تا لحظه ی مرگ.

دوستت دارم شیرین ترین کلمه ای ست که

در این مکان عجیب و غریب برایت می نویسم.

وقتی تازه زیر خاکی شدم

قدیمی تر ها تشر می زدند

که چرا هنوز هم به آن بالا فکر می کنی؟

در این جا

اندیشیدن به آن بالاها چندان خوشایند نیست.

هنوز موریانه ها به چشمانم نرسیده اند.

می دانی؟

من نگران قلبم هستم

اگر آن را هم بخورند

دیگر با کجای وجودم باید دوستت داشته باشم؟

اینقدر از من نترس

شب سوم بعد از مرگم

آمدم به خوابت که همین را بگویم،

اما از ترس جیغ زدی و از خواب پریدی.

نفهمیدم چرا تا این حد وحشت کردی !

                                                           اما ببین...

به خدا من همان عاشق سابقم

                                                            فقط...

فقط کمی مرده ام !

                                                                                        همین......

بی تو امشب باز يک گوشه نشستم در خيالم آمدم پيش تو و گفتم که خستم از همه چيز و همه کس به تو گفتم های های گريه کردم زار زار ناله کردم گفتم اينجا غصه دارم هيچکس را هم ندارم از همه چيز و همه کس من گسستم با همين دستهای بستم مثل اينکه کودک هستم از تو پرسيدم تو ميدانی که هستم؟ تو به من خنديدی و گفتی که باز هم در اين دنيای زيبا چشم بر خوبيها بستم

امید من سنگ صبور باشه برو پیشم نیا

بذار که تنها بسوزم تو غربت دل تنگی هام 

نه اینکه عاشق نباشم نهاینکه دوست ندارم

می خوام تو عوج بی کسی سر روی شونت بذارم

زخم زبوناتو صبر من باور بکن حدی داره 

یه قلب خالی از امید اخه سوزوندن نداره

منی که حتی گریه هام برا تو تکراری شده

تو حرف مردمو نزن نگو که جات خالی شده

نگاه سردت هنوزم با خنئه هات زجرم می ده

خدا خودش منو به این دل تنگی عادتم بده

باور نداری هنوزم عشق تو داغونم کنه؟

 بخند به گریه های من شاید که ارومم کنه

بهش بگین دق می کنم دستش تو دستم نباشه تموم خاطراتمون نمک به زخمم می پاشه

بهش بگین خاطرهاش اتیش به جونم میزنه اسمونم زمین بیاد بگید فقط مال منه

تو لحظه های بی کسی سهم من از تو دوریه

اگر صدام در نمی یاد این دل تنگی اسمونیه

هر روز غروب دل تنگتم دوباره تنها می شینم

هر روزو هرشب از خدا بدون فقط تو رو می خوام نگو بازم غریبه ام نگو که خوابت نمی یاد

بگو تو هم دوستم داری  بگو که دل تنگم می شی  من فقط از خدا می خوام دوباره      مهربون بشی